Çankırı Ilgaz İlçesi Web Sitesi | Ilgaz, Ilgaz Haberleri, Ilgaz Resimleri

1
sabahın altısı ve gözlerim yine uykuya hasret özlemler içinde...
bir gül solarkan pencerede uykularda soldu bedende...
gecenin haret-i ikliminde duraksız hüzünlere sürgün yüreğim çırpınışlar içinde...
gözlerimde yok o eski masum gülümsemeler...
yüreğimde yok o tatlı tebessümler...
hasrete gebe bütün geceler benim gönül penceremde...
suskunlukların diğer adı geceler damla damla satırlara akmanın diğer adı geceler...
yine bir fon müziği açmışım hüzünden sevince sevinçten hüzüne yolculuk eden makamlara inat
ben yine hüzünleri kabullendim...

gidenlerin ardından satırlara akan yüreğim yine kendi telaşesinde avunmaya çalışır...
beni benden alan can saydıklarım kim bilir kaçıncı uykuda...
benim yüreğim ise kederle çarpışır...

Yine karanlık gökyüzünü aydınlatan o nurlu seda yankılanmaya başlar yanlızlıklarımın ördüğü hırçın duvarlarda ve çatlatır ...
bir hüzün ve keder dolu gecede burada son bulur...
Onurlu seda biter...

gökyüzü aydınlanmıştır ve artık beden uykuya hazırdır...

2
Ufkun karanlığında minareler sedalanıyordu.Bir nur kaplıyordu her yanı sedasına kurban!
Öte yanda şehrin alacalı karanlığında kaybolan yaşamlar...
O yaşamlar ki; satır aralarına mahkum kılıyorlardı kendilerini.
İçime bir efkar düştü... Kalemimi ve kelamımı hüzün kapladı...
Hüzünle biçarelikle nikahını bir türlü bozamayan bu yaşamlar bitab düşüyordu ''hayat'' denen karmaşık düzenlerinde.
Bir pencerenin önünde soluğum kesildi düşündükçe...
Şuan herşeyden soyutlamıştım kendimi ve bedenimle olan tek ilişkim kalemin satırlara akmasından ibaretti.
Hayatı evreni yaşayan canlıları düşündüm.Ben bunları yazarken yepyeni canlar yeşeriyordu.
Bir yanda da miladı dolup son satırlarının altına imzasını atanlar...
Belki yeni Ana olup sevinç çığlıkları atan taze baharlar yeşerirken diğer yanda bir ana evladının ardından feryad-ı figan ağlarken;
gamlı hazanında soluyordu...
İşte bütün bu denklemlerin eşittiriydi ''HAYAT''.
Aslında hepimiz bir sınav salonundaydık...
Tek fark burada bir diğerinden iyi olman gerekmiyordu.Yani birbirimizle yarışıyorduk.Bulunduğumuz sınav salonu ise ''dünya'' idi.
En inançsızı bile farkındaydı aslına bakılırsa;yüce bir yaradanın varlığından...
İdrak ediyor fakat itiraf edemiyorlardı.Bu da Ebu Cehl'in kibirini andırıyordu...
Satırlarıma onların hüznü çöktü.Gözün gördüğününasıl olur da gönül üstelemez ve akıl kabullenmezdi...
O ki; gönüllere sultan tüm makamlara hakan yaradılana yaradan...
Ufkun karanlığında minarelerde ki nurlu seda bir sonraki vakti beklemeye koyulmuştu nurunu şehrin üstüne yağdırmak için...
öte yandan şehrin; güneşin bile aydınlatamadığı karanlıklarında kaybolmaya süre geliyordu yaşamlar satır aralarına mahkum kılarak kendilerini..


Ahmet Ali Dikmen

Çok anlamlı bi şiir

paylaşı için teşekkürler